Categoria: Lobato en Esperanto

La Bieneto de la Flava Pego

 Dek-unua parto: La Pirlimpimpim-Pulvoro (lasta)

 Tradukis: Jorge Teles

 1 – La Parolanta Azeno

            En la kuirejo Sinjorino Benta paroladis kun onklino Nastasja.

            – Kio okazis? – ŝi diris. – Hieraŭ la infanoj enlitiĝis tro frue. Mi tuj rimarkis, ke tio estas signo de granda petolaĵo por hodiaŭ. Matene, kiam mi ellitiĝis, mi neniun vidis. Ili  foriris eĉ sen trinki kafon. Kie promenas la diabletoj?

            La nigrulino, kiu fritadis iujn fiŝetojn, nur diris:

            – Ĉi infanoj devigas nin krucosigni per ambaŭ manoj, sinjo. Certe ili vizitis iun reĝon en la lando de la feinoj. Sed ne zorgu, sinjo. Kiam malsato atakos, ili forlasos ĉiujn reĝojn de la mondo por kuri post ĉi frititaj fiŝetoj.

            – Tio vere estas grava, – diris sinjorino Benta. – Nur malsato faras ke Peĉjo kaj Nazulino ne disiĝu de ni…

            Ĉi dialogo okazis, kiam la infanoj foriris kun Plumuleto por la unua mirinda vojaĝo. Ili ankoraŭ ne alvenis, sed ili tuj aperos.

            La horloĝo sonis la sesan. Continue lendo “Monteiro Lobato en Esperanto – 01”

La Bieneto de la Flava Pego

Deka Parto: La Papaga Plumo

Tradukis: Jorge Teles

1 – La voĉo

            La historio pri Peter Pan, kiun Sinjorino Benta rakontis al la geknaboj, lasis iliajn kapojn agitoplenajn. Nazulino pensis nur pri Wendy; Peĉjo pensis nur pri Peter Pan, “la knabo, kiu decidis ne kreski”.

            Peĉjo ankaŭ ne volis kreski, sed li kreskadis. Ĉiufoje, kiam vizitantoj aperadis, estis ĝuste tio, kion ili diradis, kvazaŭ tio estus agrabla komplimento:

            – Kiom vi plenkreskas! – kaj tio ĝenegis lin.

            Unu tagon, kiam li estis en la fruktoĝardeno, surgrimpanta sur gujavujo, manĝante la bonajn gujavojn kaj ĵetante al Vostuleto tiujn kun vermoj interne, li je la centa fojo pensis pri tio.

            – Kia enuo! – li murmuris de si al si mem. – Mi devas kreski, iĝi je la grando de onklo Antonjo, kun tiuj samaj lipharoj, kiel harplena raŭpo, sub la nazo kaj, kiu scias, tiu sama barba veruko sur la mentono. Se ekzistus maniero esti knabo por ĉiam…

            – Ekzistas maniero esti eĉ pli ol tio, – respondis nekonata voĉo malantaŭ li.

            Peĉjo teruriĝis. Li rigardis ĉien kaj vidis nenion. Estis neniu ĉirkaŭe.

            – Kiu parolas? – li murmuris per tremanta voĉo.

            La sama voĉo respondis:

            – Mi! Continue lendo “Monteiro Lobato en Esperanto – 01”

La Bieneto de la Flava Pego

Naŭa parto: La Cirko de la Ĉevaletoj

Tradukis: Jorge Teles

1 – Kirurgia operacio

            Post la konkurso pri fabrikado de la frato de Pinokjo, okazis alia tre amuza konkurso en la bieneto de Sinjorino Benta – la konkurso pri tiu, “kiu havas la plej bonan ideon”. Kiu gajnis estis Emilja, kun ŝia mirinda ideo pri “la cirklo de la eksĉevaletoj”. Sinjorino Benta, kiu estis la konkursojuĝisto, opiniis, ke la ideo estas tre bona, sed ridis pri la titolo.

            – Ne estas ” cirklo “, Emilja, nek “eksĉevaleto”. Estas cirko de la ĉevaletoj.

            – Tamen ĉiuj diras tiele, – replikis la obstina estaĵeto.

            – Vi tre eraras. Mi ne diras tion. La Vicgrafo, kiu preskaŭ transformiĝas en homon, ankaŭ ne diras tion.

            Emilja insistis, insistis kaj fine akceptis nur duonon de la sugesto.

            – Ĉar vi tiel “insistas”, ni diru cirko de eksĉevaletoj.

            Sinjorino Benta plie insistis kaj diris, ke la diminutivo de ĉevalo estas ĉevaleto kaj pro tio, eksĉevaleto estas fuŝaĵo. Sed la pupo ne akceptis. Continue lendo “Monteiro Lobato en Esperanto – 01”