Posts

Publicado em

Lobato en Esperanto – 13

Rakontoj de onklino Nastasja

 Ĉapitroj 15, 16, 17, 18, 19 kaj 20

 

15 – La formiko kaj la neĝo

         Iam formiko promenadis sur la kampoj. La neĝo kaptis ĝiajn kruretojn kaj ĝi ne plu sukcesis marŝi.

         – Ho brava neĝo, kiu tenas miajn piedojn! –  kriis la formiko, kaj la neĝo respondis:

         – Mi estas brava sed la suno degelas min.

         La formiko turnis sin al la suno:

         – Ho brava suno, kiu fandas la neĝon, kiu tenas miajn piedojn! – kaj la suno respondis:

         – Mi estas brava sed la nubo kaŝas min.

         La formiko turnis sin al la nubo:

         – Ho brava nubo, kiu kaŝas la sunon, kiu fandas la neĝon, kiu tenas miajn piedojn! – kaj la nubo respondis:

         – Mi estas brava sed la vento dispecigas min

         La formiko turnis sin al la vento:

         – Ho brava vento, kiu dispecigas la nubon, kiu kaŝas la sunon, kiu fandas la neĝon, kiu tenas miajn piedojn! – kaj la vento respondis:

         – Mi estas brava sed la muro haltigas min. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 13”

Publicado em

Monteiro Lobato

Histórias de Tia Nastácia

 Capítulos 15, 16, 17, 18, 19 e 20

 

15 – A formiga e a neve

         Uma vez uma formiga, que andava pelos campos, ficou com as perninhas presas na neve.

         — Ó neve valente que meus pés prende! — exclamou a formiga, e a neve respondeu:

         — Sou valente mas o sol me derrete.

         A formiga voltou-se para o sol:

         — Ó sol valente que derrete a neve que meus pés prende! — e o sol respondeu:

         — Sou valente mas a nuvem me esconde.

         A formiga voltou-se para a nuvem:

         — Ó nuvem valente que esconde o sol que derrete a neve que meus pés prende! — e a nuvem respondeu:

         — Sou valente mas o vento me desmancha.

         A formiga voltou-se para o vento:

         — Ó vento valente que desmancha a nuvem que esconde o sol que derrete a neve que meus pés prende! — e o vento respondeu:

         — Sou valente mas a parede me para. Continue lendo “Monteiro Lobato”

Publicado em

Lobato en Esperanto – 13

Rakontoj de onklino Nastasja

 Ĉapitroj 11, 12, 13 kaj 14

  

11 – Johano kaj Maria

         Estis iam paro kun tiom da infanoj, ke ili decidis malgrandigi la familion forpelante du el ili. Tiuj elektitaj kiel viktimoj estis nomitaj Johano kaj Maria. Iun matenon la patro ordonis, ke ili sin preparu por iri kun li por preni mielon en la arbaro.

         La geknaboj pretiĝis kaj ili foriris. Meze de la arbaro la patro diris: “Nun restu ĉi tie tre kvietaj dum mi serĉas mielon. Tuj kiam vi aŭdos krion, iru rekte al la loko de la sono,” kaj li foriris al loko en la kontraŭa direkto de sia domo, kie li kriegis – kaj poste li turnis sin al la alia direkto kaj kuris hejmen. Aŭdinte la krion, la du infanoj marŝis al la loko el kie venis la sono. Ili ne trovis la patron kaj perdiĝis.

         Noktiĝis kaj la du kompatinduloj dormis en kavaĵo de arbo. La sekvan tagon, Johano grimpis al la supro de la arbo por vidi ĉu li povas trovi ion. Li vidis iom da fumo malproksime. Li ordonis al Maria, ke ŝi atendu kaj iris tien.

         Estis la domo de maljunulino duonblinda, kiu bakis kukojn en la forno. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 13”