Posts

Publicado em

Monteiro Lobato

A Reforma da Natureza – Segunda Parte

Capítulos 4, 5 e 6

 

4 – A NOVENTAEQUATROPEIA

Dias depois a pobre Tia Nastácia quase realmente morreu de medo. Estando a fazer pamonha de milho verde, foi ao mato em busca de folhas de caeté, para enrolá-las. A moita de caetés era numa grota, por onde passava um riacho. Estava a pobre preta cortando as folhas com o facão de Pedrinho quando, de repente, deu um grito. Largou tudo e voltou para casa na velocidade de cem quilômetros por hora.

Entrou sem fôlego, esbaforida:

– Ah, ah, ah…

Dona Benta correu-lhe ao encontro.

– Que é isso, Nastácia? Que aconteceu?

E a negra:

– Ah, ah, ah…

Não conseguia falar.

Narizinho trouxe um copo d’água..

– Beba – ordenou.

A negra bebeu um gole, e continuou nos “ah-ah-ah” de quem perdeu o fôlego, só que mais molhados. Por fim, depois duns cinco minutos, conseguiu desatar a lingua, Continue lendo “Monteiro Lobato”

Publicado em

Lobato en Esperanto – 14

La reformo de la Naturo – Dua parto

Ĉapitroj 1, 2 kaj 3

 

1 – La Laboratorio de la Vicgrafo

La vojaĝo de sinjorino Benta kaj siaj genepoj al Eŭropo, por helpi je la organizado de la kompatinda kontinento detruita de la milito, igis la Vicgrafon de Maizospikulo eĉ pli granda akademiulo ol li estis. Dum la vizitado, la fama maizospiko havis la ŝancon renkonti plurajn rimarkindajn sciencistojn, de kiuj li lernis grandajn sciencajn eltrovaĵojn. Liaj studoj koncentriĝis pri fiziologio, tio estas, la scienco, kiu studas la funkciadon de organoj ĉe vivantaj estaĵoj.

Li lernis, ekzemple, ke en la korpoj de homo kaj aliaj bestoj estas aferoj nomataj glandoj, kiuj estas je la plej granda graveco por la vivo. La glandoj estas tio, kio ĉion kontrolas. Ili igas la korpon kreski, plipeziĝi, ŝviti. Ili plenigas la buŝon el salivo, kiam oni memoras ion bongustan aŭ flaras la kuketojn de onklino Nastasja. Ega glando, nomata hepato, produktas kompaktan, flavverdan likvaĵon nomatan galo, kiu helpas la digeston de manĝaĵoj kaj solvas grasojn – ĝi faras la samon, kion faras la sapo. Aliaj glandoj nomataj renoj, kiuj havas la formon de du grandaj fazeoloj, filtras la venenojn, kiuj formiĝas en la korpo, kaj forpelas ilin kun la urino. Estas mamaj glandoj, kiuj produktas lakton. La pulmo estas alia tre grava glando… (*)

– Do, ene de ni estas nur glandoj? – demandis Emilja, al kiu la Vicgrafo klarigadis tion. Sinjorino Benta respondis:

– Estas multaj glandoj en la homa korpo. Ili estas kiel urbaj fabrikoj, kiuj produktas ĉiujn aĵojn necesajn por la urba vivo. Sen fabrikoj kaj sen glandoj, nek urboj nek organismoj povus vivi kaj disvolviĝi. Kiam ni ŝvitas aŭ ploras, de kie venas la ŝvito aŭ la larmoj?

– El iu eta fabriko. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 14”

Publicado em

Monteiro lobato

A Reforma da Natureza – Segunda Parte

Capítulos 1, 2 e 3

 

1 – O Laboratório do Visconde

A viagem de Dona Benta e seus netos à Europa, quando foram dar arrumação no pobre continente destruído pela guerra, fez do Visconde de Sabugosa um sábio ainda maior do que era. Durante a estada lá o famoso sabuguinho teve ocasião de conhecer diversos cientistas notabilíssimos, com os quais aprendeu grandes coisas. Seus estudos se concentraram na fisiologia, isto é, na ciência que estuda o funcionamento dos órgãos nos seres vivos.

Ele aprendeu, por exemplo, que no corpo do homem e de outros animais existem umas coisas chamadas glândulas, que são da maior importância para a vida. As glândulas é que dirigem tudo; fazem o corpo crescer, engordar, suar; fazem vir água à boca quando o freguês se lembra duma coisa gostosa ou sente o cheiro dos bolinhos de Tia Nastácia. Uma enorme chamada fígado produz um líquido grosso, amarelo-esverdeado, de nome bílis, que ajuda a digestão dos alimentos e dissolve gorduras – faz com elas o que faz o sabão. Outras glândulas chamadas rins, que têm a forma de dois grandes caroços de feijão, filtram os venenos que se formam no corpo e os botam para fora com a urina. Há as glândulas mamárias que produzem o leite. O pulmão é outra glândula muito importante…

– Mas então aquilo lá dentro é só glândulas? – perguntou Emília, a quem o Visconde estava explicando aquelas coisas. Dona Benta respondeu:

– Há dentro do corpo humano numerosas glândulas. São como as usinas das cidades, que produzem todas as coisas necessárias à vida urbana. Sem essas usinas e sem essas glândulas, nem as cidades nem os organismos poderiam viver e desenvolver-se. Quando a gente sua ou chora, donde vêm o suor ou a lágrima?

– Duma usininha qualquer. Continue lendo “Monteiro lobato”