Memoroj de Emilja
Ĉapitroj 1, 2 kaj 3
Tradukis: Jorge Teles
1 – Emilja decidas verki siajn Memorojn. La malfacilaĵoj de la komenco.
Tre ofte Emilja paroladis pri “miaj memoroj”. Sinjorino Benta decidis demandi:
– Ĝustadire, naivulino, kion vi komprenas kiel memoroj?
– Memoroj estas la historio de homo, kun ĉio, kio okazas de la tago de naskiĝo ĝis la tago de morto.
– Tiuokaze – incitetis sinjorino Benta – homo povas verki memorojn nur post sia morto…
– Atentu, – diris Emilja. – La memorverkisto verkas kaj verkadas, ĝis li sentas, ke venas la tago de morto. Do, li haltas kaj lasas la finaĵon senfina. Li mortas en paco.
– Ĉu viaj Memoroj estos tiele?
– Ne, ĉar mi ne intencas morti. Mi ŝajnigos min morta, jen ĉio. La lastaj vortoj devas esti tiuj: “Kaj tiam mi mortis…”, kun tri punktetoj. Sed estos mensogo. Mi skribos tion, palpebrumos kaj kaŝos min malantaŭ la ŝranko, por ke Nazulino pensos, ke mi vere mortis. Tio estos la nura mensogo en miaj Memoroj. La cetero estos vera vero, de la nediskuteblaj – solida vero, laŭ la diro de Peĉjo.
Sinjorino Benta ridetis. Continue lendo “Monteiro Lobato en Esperanto – 05”