Categoria: Lobato en Esperanto

Vojaĝo al la Ĉielo

 Ĉapitroj 10, 11 kaj 12

 Tradukis: Jorge Teles

 

10 – Pli Vidaĵoj de la Tero

         Horojn poste, la vidaĵo de tiu grandega Tero pendanta sur la ĉielo estis tute ŝanĝita, kaj Peĉjo rekomencis la geografiajn lecionojn al Sankta Georgo.

         – Jen la eŭropa kontinento! – li diris. – Tiuj insuloj (kaj li fingromontris) estas la Britaj Insuloj, aŭ Britio – tiu negrava Bretonio de la tempo de via amiko Diokleciano. Plue ni havas Norvegion kun ĝiaj fjordoj…

         – Kaj ankaŭ ĝiaj sardinoj, – aldonis Emilja. – La sardinoj el Norvegio vojaĝas tra la tuta mondo en etaj boatoj, nomataj “ladskatoloj”.

         Sankta Georgo ne komprenis, ĉar siatempe ne ekzistis ladskatoloj. Peĉjo daŭrigis:

         – Tiu Rusujo, pri kio vi volis scii, kie ĝi estas, jen ĝi – tiu granda lando. Ĝi estas la lando de barbhavaj rusoj, kozakoj, kaviaro, belaj dancoj kaj sovetoj. Tie Napoleono fiaskis.

         – Kiu estas ĉi tiu leono? – demandis la sanktulo. Continue lendo “Monteiro Lobato en Esperanto – 04”

Vojaĝo al la Ĉielo

 Ĉapitroj 7, 8 kaj 9

 Tradukis: Jorge Teles

  

7 – Aĵoj de la Luno

         – Kiu vi estas, estaĵeto? – demandis Sankta Georgo al ŝi.

         – Mi estas Emilja, eksmarkizino de Vostuleto, por vin servi, – respondis la pupo, tre sinmontrema kaj vantoplena.

         La sanktulo nenion komprenis. Kaj li ankoraŭ estis kun la buŝo malfermata, kiam li vidis Peĉjon kaj Nazulinon. Malantaŭ la geknaboj aperis onklino Nastasja, kun la manoj en preĝa pozicio, klopodante por haste preĝi, kiom da preĝoj ŝi sciis.

         – Kiel vi alvenis ĉi tien? – la sanktulo demandis. Tio ŝajnas al mi la mirindaĵo de la mirindaĵoj.

         – La pirlimpimpim-pulvoro alportis nin, – respondis Peĉjo, – sed Sankta Georgo restis en la sama nekomprenado.

         – Mi nenion scias pri tia drogo, – li diris, – sed devas esti la plej potenca, ĉar la distanco de la Tero al la Luno estas 64.000 leŭgoj – bona distanco!

         Peĉjo ridis kaj ĵargone respondis, tiele ke la sanktulo ne povis kompreni:

         – Por nia pulvoro, ĉi distanco estas la frandaĵo inter frandaĵoj. Dum palpebrumado, ni voras tiujn 64.000 leŭgojn dum la sama tempo je kiu ni manĝas farunajn kuketojn, el tiuj, kiuj disfandiĝas en la buŝo. Continue lendo “Monteiro Lobato en Esperanto – 04”

Vojaĝo al la Ĉielo

 Ĉapitroj 4, 5 kaj 6

 Tradukis: Jorge Teles

 

4 – La ĉielo dum la nokto

         La ĉielo estis belega, travidebla kiel kristalo. La flagrado de la steloj aspektis kiel la okuloj de la geknaboj, kiam ili vidis la pleton kun dolĉaĵoj, senditan de kolonelo Teodoriko pro la naskiĝtago de sinjorino Benta. Antaŭ ol levi la tukon de la pleto, ĉiuj okuloj de la bieneto estis kiel la steloj de tiu nokto.

         Sinjorino Benta spiris kaj parolis, montrante la ĉielon: – Rigardu tiujn kvar stelojn kiuj formas krucon! Estas la konstelacio La Suda Kruco. Konstelacio signifas grupon de steloj. Ĉi konstelacio estas la plej grava por la homoj, kiuj loĝas de la ekvatoro ĝis la sudo, kiel ni. Ĝi same gravas kiel la fama Granda Ursino por la popoloj loĝantaj en la nordo de la ekvatoro, kiel eŭropanoj kaj usonanoj. La Suda Kruco estas nia nokta horloĝo. La 15an de majo de ĉiu jaro, ĉi konstelacio estas tute vertikala super niaj kapoj, kiel la suno tagmeze, kaj tiam ni scias, ke estas ĝuste la naŭa horo nokte.

         – Kiel amuza! – kriis Peĉjo. – Estas fino de aprilo. Baldaŭ ni alvenos la 15an de majo – kaj mi akordigos nian horloĝon en la manĝoĉambro pere de la Suda Kruco. Kia bela ago, ĉu, avinjo?

         – Jes mia filo. Scii vere permesas belajn agojn. Scienca ereto, kiun vi ĵus lernis igas vin tre feliĉa. Imagu, kiam vi fariĝos vera astronomo, kiel “Flammarion”!

         – Do, li montros vizaĝon de stultulo, ĉar li ridos la tutan tagon, pro la scienco, kiun li havos interne – diris Emilja. Continue lendo “Monteiro Lobato en Esperanto – 04”